ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΚΡΑΣΙΑ
06 September 2014

Υποσχόμαστε αυτό να είναι ένα σύντομο πόστ ή τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε να μην το παρακάνουμε.

Μυρίζουμε ένα συγκεκριμένο λευκό ελληνικό κρασί, δεν έχει σημασία ποιο. Θα μπορούσε να είναι κάποιο απ΄όλα και ξεχειλίζει από εντυπωσιακά αρώματα λουλουδιών και φρούτου. Ωραία λοιπόν και ποιο είναι το πρόβλημα θα ρωτήσετε; Δεν είναι αυτό το ζητούμενο, ένα κρασί να μοιράζει απλόχερα τα αρώματα του;

Well... που λένε και οι Άγγλοι, είναι σίγουρο ότι κάποιοι φίλοι του κρασιού και καταναλωτές θα ξετρελαθούν με αυτή την εξωστρέφεια και αυτό είναι απολύτως σεβαστό. Εμείς όμως έχουμε άλλη γνώμη και επιτρέψτε μας να την εξηγήσουμε.

Αυτός ο εκρηκτικός χαρακτήρας δεν είναι το  terroir που μιλάει, το κρασί με απλά λόγια θα μπορούσε να είναι από οπουδήποτε, δεν διαφοροποιείται ιδιαίτερα από κάποιο άλλο που παράγεται σε παρόμοιες κλιματικές συνθήκες.

Το αποτέλεσμα δε, προκύπτει σε μεγάλο βαθμό λόγω της οινοποίησης που στην συγκεκριμένη περίπτωση επηρεάζεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από την επιλογή της θερμοκρασίας οινοποίησης που είναι στο εύρος των 14-16C προκειμένου να δώσει το μάξιμουμ των εστέρων, των στελεχών των ζυμών που χρησιμοποιούνται για να ενισχυθεί το αρωματικό προφίλ του κρασιού και των ενζύμων που κάνουν μία παρόμοια δουλειά.

Είναι δηλαδή σαν να λέμε ότι ακολουθείται μία συγκεκριμένη συνταγή που θέλει τις ζύμες ΑΒ και τα ένζυμα ΓΔ για να βγει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας της Μαλαγουζιάς, του Chardonnay και του Sauvignon.

Και αυτό για εμάς σημαίνει δύο πράγματα. Μικρή πολυπλοκότητα αφού το κρασί είναι από κάποιο σημείο και μετά -που μάλιστα έρχεται πολύ γρήγορα-  βαρετό αφού όλα στα δίνει αμέσως στα μούτρα, χωρίς να κρατάει καν τα προσχήματα. Το δεύτερο είναι ένα σημείο προβληματισμού που το είχαμε γράψει και στο σκέψεις για το αύριο του ελληνικού κρασιού. Όταν υποστηρίζουμε ότι το ελληνικό κρασί είναι διαφορετικό θα πρέπει να το αποδεικνύουμε και στην πράξη με την ανάλογη προσπάθεια πρώτα στο αμπέλι και μετά και στην οινοποίηση.

Βιοδυναμική/οργανική καλλιέργεια, οινοποίηση σε τσιμεντένιες δεξαμενές, ζύμωση και ωρίμαση σε αμφορείς, γηγενείς ζύμες, ελαχιστοποίηση της βιομηχανικής διαδικασίας ενός κρασιού λες και είναι κόκα-κόλα αποτελούν διαβατήρια τόσο της ιδιαιτερότητας όσο και αποδοχής από τις premium αγορές. Αυτές που υποστηρίζουμε ότι στοχεύουμε και όχι αυτές των 2-3 ευρώ. Και όσα γράψαμε σας διαβεβαιώνουμε ότι δεν είναι αποκυήματα επιστημονικής φαντασίας αλλά πρακτικές που θα τις βρείτε πλέον διαδεδομένες σε όλο τον κόσμο.

Αντίστοιχα θέματα υπάρχουν και στα κόκκινα ως προς τη χρήση του βαρελιού στα οποία θα επεκταθούμε άλλη φορά.

Αν σας στενοχωρήσαμε γιατί πιστεύατε ότι όλα είναι ρόδινα με τα ελληνικά κρασιά ζητάμε προκαταβολικά συγνώμη. Από την άλλη νιώθουμε υποχρεωμένοι και να σχολιάζουμε κάτι αρνητικό όταν πέφτει στην αντίληψη μας και να επικοινωνούμε όσο μπορούμε περισσότερο για τα κρασιά που έχουν προσωπικότητα και που έχουν κάτι να πουν.

In Vino Veritas

 

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages