ΜΕ ΣΩΣΤΗ ΕΠΙΓΕΥΣΗ, ΑΡΩΜΑΤΑ ΒΑΛΣΑΜΟΧΟΡΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
16 March 2014

Έχουν γραφτεί πολλά για τις γευσιγνωστικές σημειώσεις των κρασιών και για τις βαθμολογίες τους, από το αν έχουν έννοια για τον απλό καταναλωτή που ψάχνει κάτι καθημερινό να πιει μέχρι το πως μπορούν να επιδράσουν στις πωλήσεις.  Δεν είναι μυστικό ότι οι τιμές των Bordeaux λαμβάνουν υπόψιν και τις βασικές κριτικές των wine guru με κάθε έξτρα πόντο να αυξάνει ανάλογα την τελική τιμή της φιάλης. Δείτε απλά πως διαμορφώθηκαν τα κρασιά του 2008 μετά τις βαθμολογίες του Robert Parker ή κοιτάξτε προς  Αυστραλία μεριά όπου πέρυσι το Grange 2008 έλαβε τέλεια σκορ 100/100 με αποτέλεσμα να αυξηθεί η τιμή του κατά 25%.

Γράψαμε και εμείς παίρνοντας την πάσα από ένα πολύ χιουμοριστικό και καυστικό άρθρο του Ron Washam γνωστού και ως HoseMaster of Wine(HMW) στον Αρχοντα των Φρούτων για τα ακατανόητα αρώματα που χρησιμοποιούνται για να εντυπωσιάσουν και να ικανοποιήσουν περισσότερο το εγώ του γευσιγνώστη με αιχμή του δόρατος τα κλασικά ελπίζουμε πια,  γαλλικά πεπόνια Cavaillon!

Νιώθουμε όμως την ανάγκη να επανέλθουμε γατί διαπιστώνουμε πάρα πολλές σημειώσεις λογοτεχνικού χαρακτήρα και ύφους, με απίστευτα εξεζητημένες λέξεις που πρέπει να ρωτήσεις τον Dr.Google για να πάρεις απάντηση τι στην ευχή είναι τα Maduro tobacco και η mesquite(σας το κάνουμε δώρο είναι η μεξικανική μιμόζα αλλά ψάξτε το κιόλας). Στον ίδιο τόνο και τα κοσμητικά επίθετα που δίνουν μία έξτρα διάσταση στη γλυκόριζα που δεν είναι μόνο η απλή εκδοχή αλλά η λιωμένη αλλά και στα κάστανα που είναι σιγοβρασμένα!

Ακόμα όμως και αν πιστέψουμε ότι κάποιος μπορεί να εντοπίσει οσμή βαλσαμόχορτου ή δάφνης του Απόλλωνα (αλλιώς βάγια) στο κρασί, να υποθέσουμε ότι αυτό αφορά και τον καταναλωτή; Τον φέρνει πιο κοντά δεν το λες, πουλάει το κρασί καλύτερα, επιμένουμε στο όχι. Άρα;

Η έννοια της ορυκτότητας είναι ένα άλλο θέμα στις σημειώσεις. Πολύ συχνά χρησιμοποιείται(πιστεύουμε σωστά) για να περιγράψει την λιγότερη φρουτώδη διάσταση ενός λευκού ή κόκκινου κρασιού πιθανώς και ελλείψει κατάλληλων λέξεων. Η οποιαδήποτε όμως διάκριση μεταξύ γρανίτη, ασβεστόλιθου και ζεόλιθου θα είχε πολύ περισσότερο ενδιαφέρον στην ορυκτολογία. Και για να μην το ξεχάσουμε τα πετρώματα δεν μυρίζουν εκτός αν είναι βρεγμένα ή σπασμένα.

Κάνουμε μία παρένθεση με μία περιγραφή από το κόμικ Drops of God που διατηρεί στα μεγάλα κρασιά-τονίζουμε τη λέξη μεγάλα- μία αίσθηση ρομαντισμού και λυρικότητας στις περιγραφές τους-''το πρώτο άρωμα είναι μία έκρηξη φραγκοστάφυλλου και άλλων σκουρόχρωμων φρούτων στην επίθεση. Μετά καθώς ακουμπάει τη γλώσσα σου, νότες φρέσκων βοτάνων γεμίζουν τη ρινική κοιλότητα. Όμως με την επόμενη γουλιά που το κρασί ανέπνευσε και άνοιξε στο ποτήρι διακρίνονται ώριμα αρώματα από αμυδρά ίχνη μοσχοκάρυδου, ώριμων σύκων και πιπεριού. Η δύναμη της γης γεμάτη από τη γενναιοδωρία του παράδεισου ξυπνά από έναν βαθύ ύπνο. Συγκρίνω αυτό το κρασί με ένα πίνακα που χρησιμοποιεί πυκνές γραμμές όπως του άροτρου όταν τραγουδάει ύμνους για τη γη.''  (τον πίνακα που αναφέρεται η περιγραφή τον βλέπετε στην κεντρική φωτό-Αngelus του Jean Francois Millet)

Ανεξάρτητα πως σας φαίνεται αυτή η περιγραφή, που είναι όμως στο πλαίσιο ενός βιβλίου και όχι ενός περιοδικού ή μπλογκ, να τονίσουμε ότι αυτά τα λέει για το Μοuton Rothschild 1982 ένα μεγαλειώδες, θρυλικό κρασί και όχι για ένα κρασί των 6 ευρώ που μπορεί να τα σπάει για την τιμή του αλλά από την άλλη είναι τουλάχιστον αφελές να προσπαθείς να του προσάψεις πολυπλοκότητα έστω και απλής Βουργουνδίας.

1982a_1774585i

Από την άλλη υπάρχουν οι σημειώσεις ''αγγαρεία'' που δεν λένε απολύτως τίποτα σαν να μη θέλουν να στεναχωρήσουν κάποιον. Τα πάντα στο κρασί είναι τέλεια, με καλά και σωστά στοιχεία. Προφανώς υπάρχει χώρος και για αυτές αλλά στερούνται βάθους τουλάχιστον στα δικά μας μάτια αφού δεν καταφέρνουν να διαβάσουν πραγματικά το κρασί. Άρα απλά το ωραιοποιούν αδυνατώντας να το μεταφέρουν σωστά και αντικειμενικά στον καταναλωτή.

Το βασικό ερώτημα τουλάχιστον όπως το αντιλαμβανόμαστε είναι πως μπορούν οι σημειώσεις να είναι ταυτόχρονα απλές και ουσιαστικές για να φέρουν πιο κοντά στην πράξη τον καταναλωτή. Να μην τον φοβίζουν αλλά και να μην ισοπεδώνουν το κρασί. Είναι μία λεπτή ισορροπία δίχως αμφιβολία.

Γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης ''αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.'' Έτσι και στο κρασί δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να το περιγράψεις. Απλά οι κατάλληλες.

***Η κεντρική φωτό από το http://www.wall-oilpainting.com και το Mouton από http://www.telegraph.co.uk/

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages