Υπερασπίζοντας τα Λευκά κρασιά Part 2
20 November 2015

Μου αρέσει πραγματικά που διαβάζω, όλο και συχνότερα πια, για τα ελληνικά λευκά κρασιά ότι τελικά παλαιώνουν. Μία ιστορία που πήρε μεγάλη έκταση με ένα από τα πρώτα μας άρθρα πριν δυόμιση χρόνια. (Διαβάστε εδώ για το Υπερασπίζοντας τα ελληνικά λευκά). Είναι καλό να αντιλαμβανόμαστε τις δυναμικές των κρασιών μας και ότι δεν είναι πορτοκαλάδα με ημερομηνία λήξης μερικές μέρες.

Σήμερα έχω διάθεση να το πάω ένα βήμα παρακάτω. Κατ' αρχάς ας δώσουμε έναν ορισμό (προσωπικό) τι θεωρείται φρέσκο, ώριμο και ''ληγμένο'', έναν γενικό ορισμό αφού η ποικιλία, η χρονιά, η μέθοδος οινοποίησης είναι παράγοντες που επιδρούν επίσης σημαντικά αυξομειώνοντας ανάλογα τα παρακάτω παράθυρα.

Φρέσκο λοιπόν (γενικά) ένα λευκό στα πρώτα 2 χρόνια του (με πολύ ζόρι στα 3). 

Ώριμο (at peak που λένε οι Άγγλοι) από τα 2-3 χρόνια μετά τον τρύγο εώς τα 5-8 σε κάποιες περιπτώσεις. Μετά η πάρα πολύ μεγάλη πλειοψηφία αρχίζει να παίρνει την κατηφόρα 

Υπερ-ώριμο (past its best αλλά δίνει ακόμα ευχαρίστηση) βρίσκεται δηλαδή στην αρχή της κατηφόρας που σημαίνει ότι ακόμα έχει να δώσει πολλά χωρίς όμως να είναι πια στα ντουζένια του.

Γερασμένα (past its best-περασμένα μεγαλεία) είναι τα κρασιά που πλησιάζουν το τέρμα της κατηφόρας. Κάποια συχνά έχουν περισσότερο ένα φιλολογικό ενδιαφέρον (πχ είναι η πρώτη χρονιά κυκλοφορίας της τάδε ετικέτας).​

Βέβαια επειδή ζούμε στην Ελλάδα (με όλα τα καλά και τα άσχημα που συνεπάγεται αυτό) άρχισε να δημιουργείται ένα trend με την αναζήτηση παλαιωμένων παραδειγμάτων στα ελληνικά λευκά που τα είδαμε με χαρά να διατίθενται σε wine bars αλλά και σε λίστες εστιατορίων. Επιτέλους λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι τα ελληνικά λευκά δεν πίνονται μόνο φρέσκα, δηλαδή μέσα στα πρώτα 2 χρόνια από τον τρύγο αλλά αρκετά πάνε περισσότερο.

Όλα;

Προσοχή είπαμε αρκετά ή αν θέλετε κάποια! Και είναι λάθος να τα βάζουμε όλα στην ίδια δεξαμενή χωρίς να κάνουμε διάκριση και πραγματική αξιολόγηση σε αυτό που πίνουμε. Εδώ υπάρχουν διάφορες παγίδες.

#1 Η γοητεία της παλαιωμένης ετικέτας

Φυσιολογικά υπάρχει αλλά η ουσία κρύβεται πάντα στο περιεχόμενο. Και είναι φυσικά διαφορετικό, κάτι να παλαιώνει με χάρη από το να γερνάει αφού στην πρώτη περίπτωση βελτιώνεται αποκτώντας συνθετότητα τόσο αρωματική όσο και σε υφές ενώ στην δεύτερη απλά παραμένει ζωντανό μέχρι να φτάσει στο τέρμα της κατηφόρας. 

#2 Η παλαίωση αυτοσκοπός

Δεν θεωρώ επίσης ότι πρέπει να γίνει η παλαίωση αυτοσκοπός δηλαδή καλό είναι να δοκιμάσουμε ένα Μοσχοφίλερο του 1990 ή μία Μαλαγουζία του 2000 αλλά ακόμα καλύτερο είναι το κρασί να πίνεται πέραν του προφανούς ενδιαφέροντος ότι μιλάμε για ένα Μοσχοφίλερο 25 ετών και μία Μαλαγουζιά 15ετίας. Δεν είναι αρκετό να πίνουμε ζωντανά κρασιά!

Το ζωντανό δεν λέει τίποτα! Το ότι άνοιξα μία Σαντορίνη 15 ετών και ήταν ζωντανή δεν είναι φιλοφρόνηση, το αντίθετο θα έλεγα. Ήταν μαγικό το κρασί, ξεπηδούσαν τα αρώματα από το ποτήρι να σου παίρνουν το σκαλπ, ήταν μετάξι στο στόμα; 'H ήταν απλά οκ (=ζωντανό στο δικό μου λεξιλόγιο);;;  

Μία μικρή παρένθεση πριν προχωρήσω στην παγίδα #3, διαβάζω πολλές φορές ότι το τάδε κρασί 15 ετών έχει ζωντανή οξύτητα. Βασικά η οξύτητα δεν αλλάζει  με την πάροδο του χρόνου εκτός μίας πολύς μικρής απόθεσης τρυγικών οξέων. Στην πράξη η αίσθηση της οξύτητας είναι μεγαλύτερη αφού με τα χρόνια το φρούτο υποχωρεί, άρα η ισορροπία μετατοπίζεται προς την πλευρά του πιο ξινού. Φυσιολογικά το κάθε κρασί κάποια στιγμή θα καταλήξει να γίνει ξύδι με την πιο κυρίαρχη οξύτητα που μπορεί κανείς να φανταστεί. 

#3 Οξείδωση ή πολυπλοκότητα

Όπως έχω ήδη αναφέρει στο Άλλα ληγμένα, Άλλα οξειδωμένα όταν ανοίγεις ένα λευκό κρασί δύο ετών ή ακόμα και μία καλή Σαντορίνη τριετίας και παρουσιάζεις την κυρίαρχη οξείδωση ως πολυπλοκότητα, εκεί το καράβι αρχίζει να μπάζει νερά. Πρώτον είναι θέμα εκπαίδευσης του καταναλωτή να το ξεχωρίσει και δεύτερον είναι θέμα του παραγωγού να το παραδεχθεί αρχικά και στη συνέχεια να βρει τρόπο να το διορθώσει.

Νομίζω ότι υπάρχει πολύ περιθώριο εξέλιξης στις δυνατότητες παλαίωσης των ελληνικών λευκών. Σαφώς τα πράγματα έχουν βελτιωθεί καθοριστικά και αν προσέξουμε τις παγίδες που προανέφερα το μέλλον θα είναι ακόμα καλύτερο. Η εκπαίδευση και η δημιουργία οινικής κουλτούρας είναι και εδώ το απόλυτο πρωταρχικό στοίχημα. Δύσκολα πράγματα!

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages