Περισσότερη Ελλάδα στην ελίτ - Μερικές σκέψεις
01 April 2016

Αναρωτιέμαι αν πρέπει οι υπόλοιπες οινικές περιοχές της Ελλάδας να νιώθουν παραπονεμένες απέναντι στη Σαντορίνη και το Ασύρτικο. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα τελευταία χρόνια το ηφαιστειογενές νησί έχει στρέψει όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του και ευτυχώς πλέον η ρετσίνα δεν είναι η μόνη λέξη που έρχεται στο μυαλό των ξένων όταν η κουβέντα κινείται γύρω από το ελληνικό κρασί. Τουλάχιστον αυτό έδειξε και το πρόχειρο γκάλοπ που έκανα στη Prowein στους αρκετούς επισκέπτες του ελληνικού περιπτέρου, με τους περισσότερους όχι απλά να αναγνωρίζουν τη Σαντορίνη και την ποικιλία της αλλά να έρχονται με μεγάλη διάθεση να δοκιμάσουν το Ασύρτικο του νησιού.

Δε θα μπορούσα να πω όμως πως το ίδιο συμβαίνει και για τις άλλες ελληνικές τοποποικιλίες, πολύ περισσότερο για τις "ανερχόμενες" ποικιλίες-"αστέρια" του ελληνικού αμπελώνα που σε καμία περίπτωση δεν διαθέτουν αντίστοιχη αναγνωρισιμότητα. Τα πράγματα για τους Σαντορινιούς μοιάζουν πιο εύκολα και φρόντισε για αυτό μια φυσική καταστροφή χιλιάδες χρόνια πριν. Τόσο εύκολα που τα πέντε χιλιάρικα τη βραδιά για ένα δωμάτιο με θέα στο ηφαίστειο δεν ακούγονται παράλογα, ούτε όμως και τα 4+ ευρώ το κιλό για σταφύλια Μαυροτράγανου ανεξαρτήτως ποιότητας, τιμές που μάλλον θυμίζουν περισσότερο Καμπανία. 

Οφείλουν λοιπόν οι παραγωγοί της Μαντινείας, της Νεμέας, της Νάουσας ή άλλων περιοχών της Ελλάδας να προβληματίζονται και να φέρουν την πεποίθηση ότι προβάλλεται περισσότερο η Σαντορίνη  βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα δικά τους κρασιά και τις περιοχές τους; 

Η Σαντορίνη είναι ένα πραγματικό φαινόμενο, κάτι ανάλογο με τον Usain Bolt στους δρόμους ταχύτητας και ως φαινόμενο πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Η φύση την προίκισε με μια μαγική εικόνα και ένα μοναδικό terroir. Ακόμα και αν υπάρχουν ανησυχίες για την επόμενη μέρα και λέξεις  όπως premiumization, branding, προστασία του αμπελώνα, roundups, βιωσιμότητα, οικοδόμηση είναι "καυτές πατάτες" στα χέρια των παραγωγών της περιοχής, ευτυχώς για την ώρα προχωράνε απτόητοι και κρατούν ψηλά τη σημαία για το ελληνικό κρασί στην παγκόσμια ελίτ. Μελλοντικά δε ξέρουμε τι πρόκειται να ισχύσει, ωστόσο αυτό αποτελεί σίγουρα μια διαφορετική ιστορία...

Το θέμα λοιπόν είναι τι κάνεις αν δεν είσαι Usain Bolt ή καλύτερα στην περίπτωση μας Σαντορίνη...

Η απάντηση είναι απλή και είμαι σίγουρος πως την περιμένετε... Πρέπει να προσπαθήσεις πολύ περισσότερο για να φτάσεις στους στόχους τους οποίους έχεις θέσει. Θεωρώ πως οι υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας θα πρέπει να κινηθούν πολύ πιο "επιθετικά" και να διαθέτουν κοινό όραμα. Προφανώς και στις μέρες μας δεν αρκεί απλά να κάνεις απλά καλά έως πολύ καλά κρασιά. Είναι πάρα πολλές οι περιοχές στον κόσμο που με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπορούν να το πετύχουν. Ουρουγουάη, Βραζιλία, Κίνα, Αγγλία, ήταν μόνο μερικές από τις "εξωτικές" χώρες που προσπάθησα να δοκιμάσω στην φετινή Prowein και δε μπορώ να πω σε καμιά περίπτωση ότι απογοητεύτηκα.

Για να αξίζεις όμως μια αναφορά ή ακόμα καλύτερα ένα σπουδαίο μέλλον στις διεθνείς αγορές τα κρασιά σου πρέπει να είναι τουλάχιστον εξαιρετικά, μοναδικά, διαφορετικά και να έχουν κάτι καινούριο να δώσουν στον σύγχρονο καταναλωτή. Θα μου πείτε δεν είναι το Ξινόμαυρο, το Αγιωργίτικο, το Μοσχοφίλερο ή το Βιδιανό πραγματικά ξεχωριστά με ιδιαίτερο χαρακτήρα; Φυσικά και είναι και αυτό είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα που ως χώρα διαθέτουμε.

Αυτό το οποίο περιμένουμε όμως από Νεμέα, Νάουσα, Μαντινεία, Κρήτη και άλλες περιοχές της Ελλάδας είναι να κινήσουν και με άλλους τρόπους το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Τα έχουμε πει και τα έχουμε γράψει αρκετές φορές έχουμε κάνει αντίστοιχα και ανάλογες γευσιγνωσίες. Χρειάζεται περισσότερη διαφοροποίηση και πρωτοτυπία από το να δώσεις απλά ένα πολύ καλό κρασί με μπόλικο νέο βαρέλι το οποίο ίσως να μοιάζει με ένα Chardonnay ή Cabernet στο στυλ αλλά να φέρει διαφορετικό όνομα. Το σημείο κλειδί δεν είναι απλά να λες ότι πουλάς μια διαφορετική ποικιλία αλλά αυτή η διαφορά να φαίνεται και στο ποτήρι.

Από εκεί και μετά οι κοινές συνέργειες είναι αυτές που θα δώσουν περαιτέρω ώθηση. Και εδώ χρειάζεται πρωτοτυπία, όραμα, στόχος και νέοι άνθρωποι που θα θέλουν να βγούνε μπροστά και να τολμήσουν. Βρήκα για παράδειγμα πολύ ενδιαφέρουσα τη συζήτηση με την Ευαγγελία Παλυβού για τη σκέψη δημιουργίας μια υποομάδας από τη νέα γενιά των οινοποιών της Νεμέας που είτε ξεκινούν τώρα, είτε παραλαμβάνουν τα ηνία από τις οικογένειες τους. Δεν ξέρω αν και πόσο θα βοηθήσει αλλά σίγουρα "that is the spirit"...

Σε κάθε περίπτωση είτε σε λένε Σαντορίνη, είτε Νεμέα, είτε Νάουσα, χρειάζεται πολλή δουλειά σε διαφορετικά επίπεδα για να χτίσεις  πάνω σε γερά θεμέλια το μέλλον στις αγορές του κόσμου.

Γρηγόρης

RELATED POSTS
31 July 2014
Ενώ το Lidl ξηλώνει τα μαγαζιά του στο Λονδίνο για να δημιουργήσει περισσότερο χώρο για χιλιάδες γαλλικά κρασιά με μειωμένες τιμές που θα συμπεριλάβουν στο μενού μέχρι και Bordeaux Cru Classe, ...
24 August 2014
Τα τελευταία χρόνια το όνομα Σαντορίνη ηχεί στα αυτιά της οινικής κοινότητας όλο και πιο συχνά, αυτή τη φορά όχι για το μαγευτικό άσπρο και μπλε του τοπίου της, αλλά ...
25 December 2015
Σε μια χρονιά γεμάτη εμπειρίες όπως το 2015, είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξεις ποιοι ήταν εκείνοι οι συνδυασμοί φαγητού-κρασιού τους οποίους ξεχώρισες και που πραγματικά θα ήθελες να μοιραστείς με τον κόσμο. Από την ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages