Ταξίδι στο χρόνο με μία Νάουσα 1969
07 May 2016

''Ταξίδι στο χρόνο'' αναφώνησε ο οινοπαραγωγός Σταύρος Kόκκινος καθώς πλησίαζε στη μύτη του τη Νάουσα Μπουτάρη του 1969 σε μία από τις πολύ λίγες φιάλες που έχουν απομείνει στην κάβα της Οινοποιητικής Μπουτάρη και που ο οινολόγος Βασίλης Γεωργίου μου έκανε την τιμή να την διαθέσει προς δοκιμή. Σερβιρισμένη δίπλα στη Νάουσα 1968 (σε φιάλη σαμπάνιας παρακαλώ που θα εξηγήσω την ιστορία παρακάτω) αποτέλεσαν ένα ακαταμάχητο δίδυμο που έκανε την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα. Βλέπετε είχα δοκιμάσει την χρονιά του 1969 περίπου πριν πέντε χρόνια και ακόμα θυμόμουν το απίθανα σύνθετο μπουκέ του και την ευγενική σατινένια υφή του.

Όμως είπα να κρατηθώ και να ξεκινήσω από το άγνωστο 1968, από τη χρονιά που δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και που οι Led Zeppelin πραγματοποιούν την πρώτη τους live εμφάνιση στην Αγγλία. Την ίδια χρονιά η Τζάκυ Κένεντυ παντρεύεται τον Ωνάση. Εδώ το κρασί είχε προ πολλού περάσει τα καλύτερά του με εμφανή σημάδια κούρασης και οξείδωσης και ενώ ήταν ακόμα αξιοπρεπές για την ηλικία του, μας αποχαιρετούσε με χάρη.

Στιγμιαία απογοήτευση μέχρι που ο Γεωργίου έδωσε έναν πολύ ενδιαφέρον τόνο εξιστορώντας τον λόγο που ήταν κλεισμένη... σε φιάλη σαμπάνιας! ''Ο μπαμπάς Στέλλιος Μπουτάρης είχε ξεμείνει από φιάλες και ψάχνοντας εναλλακτικές είχε πει στους γιους τους τον Κωνσταντίνο και τον Γιάννη να πάνε έξω από μαγαζιά για να βρούνε. Κάπως έτσι εντόπισαν μερικές φιάλες Σαμπάνιας και τα υπόλοιπα είναι ιστορία''.

Φτάνοντας η ώρα για να δοκιμάσω το 1969 η αγωνία διάρκεσε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, ουσιαστικά μέχρι να το μυρίσω. Ιώδιο, ευγενές δέρμα, οργασμός μπαχαρικών με καπνιστά στοιχεία και νομίζω τουλάχιστον άλλα πέντε αρώματα συνέθεταν μία αξέχαστη αρωματική παλέτα. Σαν χάδι ή πιο πολύ σαν τρυφερή αγκαλιά που δεν σε πνίγει αλλά που συμπαραστέκεται στο στόμα, με τέλεια ισορροπία και αρμονία, ορίζοντας αυτό που λέμε φινέτσα (100/100). 

Έχοντας δε την ευκαιρία πριν λίγες ημέρες να δοκιμάσω και ένα Barolo του 1962 στο απόγειό του αυτόματα τα συνέκρινα καταλήγοντας ότι είναι πολύ κοντά, τόσο ποιοτικά όσο και στυλιστικά. Ένα από τα καλύτερα ώριμα ελληνικά κρασιά ασύλληπτης πολυπλοκότητας που θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τις μεγάλες κλασικές χρονιές του Πόρτο Καρράς όπως το 1993, όντας φυσικά πολύ παλαιότερό του.  

Ένα κρασί που θα έπρεπε να κοστίζει εκατοντάδες ευρώ και να πωλείται σε ειδική θήκη όπως του αξίζει ως κάτι σπάνιο και πολύτιμο, δείγμα των δυνατοτήτων της πριμαντόνα ποικιλίας του ελληνικού αμπελώνα, του Ξινόμαυρου.

Γιάννης

* Ένα κείμενο που το αφιερώνω στην Οικογένεια Δαλαμάρα.

RELATED POSTS
06 July 2015
Ποιος ο λόγος να γράψεις για ένα κρασί που δεν υπάρχει, για ένα κρασί που έχει μηδαμινή εμπορική σημασία για τον καταναλωτή ακόμα και αν υπάρχουν ελάχιστες φιάλες διαθέσιμες; Έχουμε ξαναδοκιμάσει ...
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages