Ανακαλυπτοντας το ποιοτικο δυναμικο στο Ρωμαιϊκο
20 May 2013

Επιτυχία στη ζωή είναι να μπορείς να μετατρέψεις τα όποια μειονεκτήματα σου σε πλεονεκτήματα, ακόμα και αν κουβαλάς για προίκα σου μια ποικιλία με αμφιλεγόμενο ποιοτικό δυναμικό, όπως το Ρωμαίικο.

Εξάλλου αυτή δεν είναι και η περίπτωση για το πιο διάσημο αφρώδες κρασί στο κόσμο, τη σαμπάνια; Σε ένα οριακό κλίμα όπως αυτό της περιοχής της Καμπανίας, τα σταφύλια ωριμάζουν πολύ δύσκολα και το κρασί βάσης που παράγεται είναι τόσο όξινο, που σχεδόν δεν πίνεται. Και όμως αυτό το κρασί αποτελεί την καλύτερη πρώτη ύλη για τη δημιουργία ενός αφρώδους οίνου συνώνυμου στο μυαλό μας με κορυφαία ποιότητα και premium τιμές. Έτσι λοιπόν και τα κρασιά που δίνει η ερυθρή ποικιλία Ρωμαίικο στα Χανιά της Κρήτης, απέχουν έτη φωτός από την επικρατούσα αντίληψη περί σύγχρονων κόκκινων κρασιών. Αν δίπλα στον ευοξείδωτο χαρακτήρα της ποικιλίας, την χαμηλή ένταση και την αστάθεια του χρώματος, προσθέσετε την τάση για τεράστιες στρεμματικές αποδόσεις, τότε είναι ξεκάθαροι οι λόγοι για τους οποίους το Ρωμαίικο δεν βρίσκεται στην ίδια ποιοτική κλίμακα με άλλες ερυθρές αυτόχθονες ποικιλίες της Κρήτης. Ακούμε με πολύ ενδιαφέρον τον Κώστα Γαλάνη, οινολόγο του κτήματος Μανουσάκη να περιγράφει το πώς οι μεγάλοι σε ηλικία καλλιεργητές της περιοχής αντιμετωπίζουν την ποικιλία: «Στο μυαλό των χωρικών εξαιρετική χρονιά είναι αυτή στην οποία το αμπέλι δίνει πολύ σταφύλι. Όταν μάλιστα βλέπουν εμάς να κάνουμε πράσινο τρύγο για να ελέγξουμε τις στρεμματικές αποδόσεις, νομίζουν ότι κουβαλάμε κάποιο είδος τρέλας. Άντε μετά να τους εξηγήσεις γιατί την ώρα της συγκομιδής το σταφύλι τους δεν έχει καταφέρει να ανεβάσει Baumé». Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υπήρχαν ακόμα και περιπτώσεις που ορισμένοι μας προσέγγισαν για να μαζέψουν τα άγουρα σταφύλια από το έδαφος, ώστε να μη πάνε χαμένα». Και όμως ένα μικρό twist, μια έξυπνη κίνηση αρκεί για να γκρεμίσεις τις αρνητικές πεποιθήσεις που υπάρχουν γύρω από την ποιότητα της ποικιλίας. Η προσέγγιση του Μανώλη Καραβιτάκη και του γιου του Νίκου απέναντι στο σταφύλι είναι η προσωποποίηση του πώς οι Έλληνες παραγωγοί επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με την παράδοση του τόπου τους. Η ιδέα της παραγωγής ενός γλυκού κρασιού από λιασμένα στον ήλιο σταφύλια από το ευοξείδωτο και υψηλόβαθμο Ρωμαίικο, δείχνει τις διαφορετικές δυνατότητες αξιοποίησης της ποικιλίας. Έχοντας κρατήσει τις στρεμματικές αποδόσεις χαμηλά, τα σταφύλια συλλέγονται υπερώριμα και αφήνονται να λιαστούν για 10-12 μέρες κάτω από τον καυτό ήλιο της Κρήτης, χρονικό διάστημα κατά το οποίο χάνουν ένα μεγάλο ποσοστό της περιεκτικότητας τους σε νερό. Από εκεί και μετά αναλαμβάνουν οι super-ανθεκτικές στο αλκοόλ γηγενείς ζύμες της περιοχής που με μεγάλη ευκολία καταφέρνουν να φτάσουν το κρασί στα επίπεδα του 15.5% και για τις οποίες ο Νίκος Καραβιτάκης επισημαίνει ότι: «Με δυσκολία προσπαθούμε να τις συγκρατήσουμε για να μην πάνε παραπάνω». Το κρασί παραμένει για τρία χρόνια σε δρύινα βαρέλια και τουλάχιστον άλλα τρία στο μπουκάλι πριν απελευθερωθεί στην αγορά για να εντυπωσιάσει ακόμα και σε επίπεδο σχεδιασμού φιάλης. Όσον αφορά τα χαρακτηριστικά του, στη μύτη απουσιάζει η έντονη πτητική οξύτητα που συναντάει κάποιος στα κρασιά που έχουν παραχθεί από λιαστά σταφύλια, ενώ αποξηραμένα φρούτα και έντονη αίσθηση από γλυκό κυδώνι και περγαμόντο συναντάνε φλούδες πορτοκαλιού, μέλι, μπαχαρικά και γλασαρισμένα κάστανα. Πλούσιο και γενναιόδωρα γλυκό στο στόμα, ίσως χρειάζεται λίγο παραπάνω οξύτητα για να ισορροπήσει τέλεια την γλυκύτητα και το υψηλό αλκοόλ. Η επίγευση είναι εξαιρετικά επίμονη και πολύπλοκη καταλήγοντας σε έντονες νύξεις ξηρών καρπών. Με τιμή για τη φιάλη των 500ml στα 38€ λιανική, που μεταφράζεται σε αυτό που λέμε επιθετικό marketing, είναι λογικό να αρχίσουν οι δύσκολες συγκρίσεις με Tokaji, Sauternes, Barsac και άλλα σπουδαία γλυκά κρασιά του κόσμου. Λαμβάνοντας υπόψη τον περιορισμένο αριθμό φιαλών, το υψηλό κόστος παραγωγής, το επίπεδο ποιότητας και το premium packaging (η φιάλη και τα μεταφορικά από Ιταλία είναι πανάκριβα λόγω ιδιαιτερότητας σχήματος), το κόστος μπορεί να δικαιολογηθεί εν μέρει. Από εκεί και μετά επαφίεται στην κρίση του καθενός αν θέλει να τα διαθέσει, αλλά σίγουρα δεν πρέπει να είναι μόνο προνόμιο των Γάλλων, των Ιταλών ή των Γερμανών να απαιτούν premium τιμές για τα γλυκά κρασιά τους.(Λιαστός από Ρωμαίικο 2006, Αμπελώνες Καραβιτάκη, 15.5%, Προτεινόμενη τιμή λιανικής: 38€) Λιαστός από Ρωμαίικο

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages