ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ LA, LA ΤΟΥ GUIGAL
14 December 2014
ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ:

Μιλώντας με τον Marcel Guigal και την γυναίκα του Bernadette κάπου στο Παρίσι εκπλήσσεσαι ελαφρώς όταν ο Marcel σου αποκαλύπτει τις ελληνικές ρίζες του ονόματός του που προέρχεται από τη λέξη Γίγας.

Κανονικά βέβαια δεν θα έπρεπε, αφού τα κρασιά του εμβληματικού αυτού παραγωγού του Ροδανού, ιδίως τα single vineyard από την περιοχή Côte-Rôtie θεωρούνται δικαιολογημένα τεράστια, οπότε ίσως έπρεπε να το περιμένουμε. Όμως οι ελληνικές καταβολές της οικογένειας Guigal, η ύπαρξη ενός Λεωνίδα Guigal πέντε γενιές πριν, δεν είναι από τα πρώτα πράγματα που περιμένεις να ακούσεις από τα χείλη ενός παραγωγού θρύλου.

Η ώρα προχωράει και το μαγικό La Doriane Condrieu από τη χρονιά του 2013, η τοπ εκδοχή του Viognier βρίσκει τον δρόμο για το ποτήρι μου. Να ένα κρασί που μπορείς να ερωτευτείς εύκολα, να ένα κρασί που το μοιράζεσαι το πολύ με ένα ακόμα άτομο. Ο Μαρσέλ λέει ότι δεν χρειάζεται να το κρατήσεις πάνω από 5 χρόνια και ότι πίνεται σχετικά νέο.

Βούτυρο, λουλούδια, ώριμο βερίκοκο ξεπηδούν από το ποτήρι σε μία λίγο μαζεμένη μύτη λόγω απόλυτης νεότητας που αποκλείεται όμως να ξεχάσεις. Η σατινένια υφή στο στόμα, το φρούτο και το γιασεμί που χαϊδεύουν τη γλώσσα σου σε κάνουν να ξεχνάς τουλάχιστον για λίγο όλα τα υπόλοιπα λευκά κρασιά. Αυτό το Viognier δεν το αλλάζεις! (97/100)

Θα πείτε είναι ακριβό. Δίκιο έχετε αλλά όλα τα ωραία πράγματα στη ζωή ή είναι ακριβά, ή παχαίνουν λένε κάποιοι....Ουφ καιρό ήθελα να το πω, βαρέθηκα τα πιο value κρασιά για μία φορά.

Και μετά ήρθε το βαρύ πυροβολικό, οι τρεις άριες του Guigal που περηφανεύεται ότι για το 2010 τερμάτισαν τα κοντέρ στο Parker-όμετρο με 100 στα 100.

Το Mouline του 2010 με μία δόση Viognier στο χαρμάνι είναι η Βουργουνδία των La, la. Musigny ή La Tache δεν έχει σημασία αλλά η ανθική μύτη που πλαισιώνεται από μαύρα κεράσια, σοκολάτα, μοσχοκάρυδο με υπέροχη πυκνότητα φρούτου στο στόμα κάνει την διαφορά. Το πιο έτοιμο και ραφιναρισμένο να πιεις από τα τρία με μεταξένια υφή και πολλά επίπεδα πολυπλοκότητας. (98/100)

10850450_10204509688154491_208738484_n

Στην αρχή που σερβιρίστηκε ο ''Τούρκος'', La Turque 2010 είχε μία μύτη που δεν μύριζε τίποτα εκτός από κάποια καπνιστά στοιχεία. Στην συνέχεια όμως άνοιξε και άρχισε να δίνει αρώματα, πιπέρια και βατόμουρα με βαρέλι εξαιρετικής ποιότητας. Στο στόμα με μόλις 13.5% έχει τόσο πυκνό φρούτο που χρειάζεσαι μαχαίρι να το κόψεις. Θέλει πολύ χρόνο ακόμα λογικά πάνω από πέντε χρόνια για να ισορροπήσει καλύτερα αλλά είναι και αυτό κρασάρα. (95/100)

Το δε La Landonne 2010 είναι το πιο extracted από τα τρία με αρκετά ζωική μύτη, πολύ κλειστή κατά τ'άλλα. Έχει πολλά να δώσει αλλά τώρα τα αρώματα είναι σε ένα χρυσό κλουβί. Στο στόμα επίσης κλειστό με πολλές τανίνες που το κάνουν απλησίαστο για 10-15 χρόνια. (92/100)

Τα Λα-λά κια του Guigal αποτελούν μοναδικές εκφράσεις της ποικιλίας Syrah, το καθένα μπορεί να είναι διαφορετικό αλλά όλα μαζί συνθέτουν μία παλέτα ενός καλλιτέχνη, του Marcel Guigal.

In Vino Veritas!

RELATED POSTS
29 July 2014
Δεν είναι πολύ εύκολο να συνδέσει κάποιος στο μυαλό του τη κομψή, σχεδόν δωρική φιγούρα, του Marcel Guigal με τον πληθωρικό χαρακτήρα των κρασιών του. Και όμως θα χρειαστεί πολύ ...
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...

VIDEOS

29 March 2016
Πότε λέμε ότι "ένα κρασί είναι καλό"; Ο Master of Wine, Γιάννης Καρακάσης απαντά, στο πλαίσιο της στήλης "The Wine Master", της εκπομπής Γεύσεις και Οίνος.

Pages