ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΛΕΥΚΑ: ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΛΙΟ

Ζούμε σε ένα κόσμο που το κόκκινο κρασί βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο. Η πεποίθηση που έχει καλλιεργηθεί στους περισσότερους, είναι ότι μόνο τα κόκκινα κρασιά απευθύνονται σε σοβαρούς οινόφιλους, κυρίως γιατί διαθέτουν μεγαλύτερη δυνατότητα παλαίωσης που ανεβάζει και το prestige τους. Από την άλλη, γενικά τα ξηρά λευκά υποβαθμίζονται στον ρόλο του δροσερού, αρωματικού, κατάλληλου ως απεριτίφ στυλ, για το οποίο μάλλον δεν υπάρχει κανένας λόγος να σπαταλήσει κάποιος πολύτιμο χώρο στο κελάρι του.Το σκηνικό εν έτη 2013 στη χώρα μας θα μπορούσε λοιπόν να έχει ως εξής… Ο γεμάτος οινική-και όχι μόνο- αυτοπεποίθηση κύριος ζητάει την συμβουλή του οινοχόου στο εστιατόριο για το κρασί το οποίο πρόκειται να συνοδεύσει το πιάτο του. Απόλυτα ενημερωμένος ο οινοχόος, προτείνει ένα Ασύρτικο από την χρονιά του 2007 για να έρθει αντιμέτωπος με την τρομοκρατημένη αντίδραση του πελάτη. Μα καλά δεν έχετε κάτι πιο φρέσκο, κάποιο ίσως από την φετινή σοδειά;Σε αντίθεση με διάφορα άλλα τρόφιμα το κρασί δεν φέρει καμιά ‘best before’ σύσταση για κατανάλωση. Και πραγματικά εκπλήσσει το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα μπορεί κάποιος να επιστρέψει μία Σαντορίνη πενταετίας, όταν κανονικά θα έπρεπε να την αναζητεί. Το λευκό κρασί δεν είναι ψωμί και δεν χάνει την φρεσκάδα του την επόμενη της αγοράς του, αρκετά μάλιστα λευκά ωφελούνται από μερικά χρόνια παραμονής στη φιάλη. Ωστόσο υπάρχει και η εμμονή από αρκετούς παραγωγούς να επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου ώστε να κυκλοφορήσουν πρώτοι στην αγορά τα »φρέσκα» λευκά τους μετά από κάθε τρύγο. Ευνόητοι οι λόγοι αλλά αυτή η πρακτική όταν ακολουθείται πρεσσάρει τα κρασιά σε απίστευτο βαθμό, υποβαθμίζοντας την ποιότητα τους και φυσικά μεγεθύνει την πιθανότητα να πάει κάτι στραβά στην όλη διαδικασία παραγωγής. Το άλλο άκρο βέβαια θα ήταν να υποστηρίξουμε ότι ένα Ελληνικό βαρελάτο Chardonnay θα είναι καλύτερο μετά από τουλάχιστον μία δεκαετία, κάτι το οποίο μάλλον θα σήμαινει ότι κάπου εντός των συνόρων παράγεται Montrachet ή Corton Charlemagne και δεν το έχουμε πάρει είδηση. Ακόμα και στον διεθνή αμπελώνα η αναζήτηση λευκών ξηρών πολύ μακράς παλαίωσης άνω των 10 ετών, περιορίζεται σε ένα σχετικά μικρό group κρασιών. Riesling με λίγα ζάχαρα ενίοτε, Grand Cru Βουργουνδίες πάντα με το ρίσκο της πρόωρης οξείδωσης, Hermitage, δυσεύρετα Savennieres και Vouvray, η παραδοσιακή Rioja Tondonia, κορυφαίες Αλσατίες και το Hunter Valley Semillon συνθέτουν την βασική ομάδα. Σε σχέση τώρα με τις δυνατότητες των Ελληνικών κρασιών για παλαίωση, οι επενδύσεις των τελευταίων ετών τόσο στο αμπέλι όσο και στο κελάρι έχουν συμβάλλει θετικά στην διάρκεια ζωής τους. Πρόσφατα δοκιμάσαμε το Σαββατιανό Παπαγιαννάκου 2008 και δυσκολευτήκαμε να πιστέψουμε την αρωματική πολυπλοκότητα και το βάθος φρούτου στο στόμα, μίας ποικιλίας που θεωρητικά δεν προορίζεται για παλαίωση αλλά πρέπει να καταναλώνεται χθες. Και όμως οι χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις, η μεγάλη ηλικία των αμπελώνων, ο τρόπος οινοποίησης, η υψηλή οξύτητα του κρασιού συνέβαλλαν στην εξέλιξη υπέροχων αρωμάτων ξηρών καρπών, τοστ, κερύθρας με πολύ ώριμο φρούτο και κρεμώδη υφή στο στόμα. Ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα.Μικρές δυνατότητες παλαίωσης μπορούν να επιδείξουν ακόμα και αρωματικές ποικιλίες όπως το Μοσχοφίλερο που δεν αποκλείεται να είναι πιο απολαυστικό τον δεύτερο ή τρίτο χρόνο μετά τον τρύγο. Τα έντονα πρωτογενή ανθικά αρώματα θα καταλαγιάσουν, δίνοντας θέση σε πιο ώριμες αποχρώσεις και περισσότερους εστέρες, ενώ το στόμα θα στρογγυλέψει και η οξύτητα θα ενσωματωθεί προσδίδοντας πολυπλοκότητα στο κρασί. Δοκιμάστε για παράδειγμα ένα Blanc de Gris του Τσέλεπου μετά από τρία χρόνια και εκείνο θα σας αποζημιώσει για την υπομονή σας.Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει ακριβώς την διαδικασία της παλαίωσης. Σε τελική ανάλυση το να προσδιοριστεί το απόγειο της εξέλιξης ενός λευκού κρασιού είναι σχεδόν αδύνατο και θέμα προσωπικής γευστικής προτίμησης. Ωστόσο το να διατηρούμε τους ορίζοντες μας ανοιχτούς, να πειραματιζόμαστε και να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό μπορεί να μας αποκαλύψει και μια απρόσμενη αλήθεια που δεν περιμέναμε ποτέ να μάθουμε. Την επόμενη φορά ξεχάστε μία φιάλη Ασύρτικου, Μοσχοφίλερου ή Μαλαγουζιάς στο κελάρι σας για χρόνια. Και σταυρώστε τα δάχτυλά σας για να αποτελέσει το άνοιγμά της μία απολαυστική έκπληξη για εσάς.ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑNext wine eventABOUT