Νέες Τάσεις στο Ελληνικό κρασί;
09 March 2016

Δεν είναι εύκολο στις μέρες μας οι οινοποιοί να λένε την αλήθεια. Από τη μία υπάρχει η σαφής πίεση να παράγουν διαφορετικά, καινοτόμα προϊόντα και από την άλλη αυτό θα πρέπει να το κάνουν ως αόρατοι άνθρωποι που δεν επεμβαίνουν πουθενά. Θυμάστε τον ‘’Αόρατο Άνθρωπο’’ του Χ. Τζ. Γουέλς των πάλαι ποτέ Κλασσικών Εικονογραφημένων; Κάπως έτσι έχουν μεταλλαχθεί οι οινοποιοί ειδικά όταν μιλάμε για την παραγωγή premium κρασιών vins de terroir και όχι κρασιών vins d'effort.

Πάρα πολλοί οινοποιοί θα πούνε ότι όλα ξεκινάνε στο αμπέλι και μετά αυτοί εξαφανίζονται με ένα τρικ αφήνοντας να εκφραστεί καθαρά το terroir. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις τους αλλά υποστηρίζω ότι για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζονται τρία πράγματα. Γνώση, ταλέντο και τέχνη στην εφαρμογή τους (της γνώσης και του ταλέντου).

Παρόλα αυτά θα αναρωτηθώ αν τελικά οι οινοποιοί πρέπει να είναι περήφανοι για αυτό που κάνουν αντί για αυτό που δεν κάνουν. Μήπως τελικά μιλάμε για δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος;

Θα φλυαρήσω λίγο για αλλαγή, όλοι λένε ότι μιλάω περιεκτικά και πολύ συμπυκνωμένα κάτι που το λέω vertical argument. Θα αναρωτηθείτε τι υποστηρίζω...Υπάρχουν στο κρασί που είναι το αντικείμενό μας, τόσα ερωτήματα με τόσο θολές απαντήσεις που δημιουργούν ένα γκρίζο πεδίο. Πολύς κόσμος είναι μπερδεμένος αν η παρέμβαση στην οινοποίηση είναι κάτι θετικό, αν τα θειώδη βλάπτουν ή όχι την έκφραση του κρασιού μαζί με την επίδραση που έχουν σε θέματα υγείας, αν το φιλτράρισμα κλέβει κάτι από το χαρακτήρα του κρασιού ή αν ακόμα οι έξτρα δόσεις οξυγόνου στο κρασί (μέσω μηχανημάτων) αξίζουν ΄΄κόκκινη κάρτα και αποβολή''. Τι αποδεχόμαστε ή τι απορρίπτουμε με άλλα λόγια είναι το μεγάλο ζητούμενο.

Πρόσφατα πήγα σε μία ψαροταβέρνα και έφαγα απίθανα, αυθεντικό φαγητό, όχι πλαστικό ή προκάτ με έμφαση στις πρώτες ύλες και με αξιοπρεπέστατο σέρβις. Αυτό είναι το φαγητό που μου αρέσει, που με παθιάζει, και με ενθουσιάζει. Το παραλληλίζω με το κρασί. Έχω βαρεθεί τα look alikes κρασιά που ο παραγωγός έχει κάνει τα πάντα για να σβήσει το αποτύπωμα της χρονιάς και της περιοχής δουλεύοντας αποκλειστικά με πρόρωγο, εστερικές ζύμες και πετώντας του τα μάτια με ισχυρή διαύγαση με μπεντονίτες, καζεΐνες και PVPP κρατώντας για το τέλος και ένα ισχυρό φιλτράρισμα ως το κερασάκι. 

Όμως πολλές φορές πίσω από το μανδύα του ''φυσικού'', του terroir ή artisinal κρασιού κρύβονται κρασιά που επιεικώς δεν πίνονται. Ούτε αυτό είναι για εμένα αποδεκτό. Άρα θα ήθελα να δω λιγότερο look alikes κρασιά από τη μία αλλά να πίνονται από την άλλη. Αν το κρασί είναι ξύδι θα προτιμήσω το κουτί με την μπανάνα στα αρώματα. Είναι μία λεπτή κλωστή. Όμως γίνεται και υπάρχουν παραδείγματα οινοποιείων που τα έχουν καταφέρει παράγοντας artisinal κρασιά που χαίρεσαι να τα πίνεις, που εκφράζουν το terroir, χωρίς προφανή ελαττώματα που υποβαθμίζουν την ποιότητά τους. Μπορεί η λύση να είναι να μην πας την οινοποίηση στα άκρα αλλά με κάποιο τρόπο να την ελέγχεις. 

Με μερικές από αυτές τις σκέψεις κατά νου θέλησα στην τελευταία γευσιγνωσία που κάναμε να δοθεί η δυνατότητα στον κόσμο να δοκιμάσει νέου είδους κρασιά. Κρασιά με extreme οινοποιήσεις, με λιγότερο εστερικά αρώματα και περισσότερο ορυκτό και savoury χαρακτήρα (αδυνατώ να το μεταφράσω στα ελληνικά), κρασιά με βιοδυναμικές πρακτικές και πολύ δουλειά στο αμπέλι, κρασιά σε αμφορέα, κρασιά που βυθίστηκαν στην θάλασσα σαν πείραμα, κρασιά που ξεφεύγουν από το αναμενόμενο.

Υπάρχει δόση marketing σε αυτά θα ρωτήσετε και θα είναι μία λογική απορία. Νομίζω ναι υπάρχει ακόμα και στον πιο ακραίο οινοποιό αλλά με διαφορετικό τρόπο και σε μικρότερο βαθμό από ότι υπάρχει με την ευρεία έννοια. 

Και διαπιστώσαμε με χαρά μαζί με τον Γρηγόρη ότι η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των κρασιών έδωσε πολύ απόλαυση στον κόσμο που όπως πάντα έσπευσε να δοκιμάσει με ζήλο και τόλμη θα προσέθετα. Νομίζω ανταμείφθηκε από τα κρασιά - αναφέρω σε παρένθεση το αγαπημένο μου- του Τετράμυθου (Ροδίτης), του Σκλάβου (Σύνοδος και Μεταγειτνίωνας, εδώ δεν μπορώ να διαλέξω), του Τάτση (Old Roots), την φυσική Ρομπόλα του Μελισσοινού, την Ραψωδία του Φοίβου οινοποιημένη σε αμφορέα που θα ωριμάσει στον βυθό της θάλασσας, το Orange wine του Ανατολικού, την Κυδωνίτσα barrique του Λίγα, το Ένστικτο Silva και τον βυθισμένο Θαλασσίτη της Γαίας που είναι τόσο διαφορετικός από τον συμβατικό. 

Φυσικά αυτά τα κρασιά γίνονται σε μικρές παραγωγές και δεν μπορούν με τίποτα ούτε υπάρχει έννοια να συζητάμε ότι μπορούν να υποκαταστήσουν τα μεγάλα επιτυχημένα brands. Όμως μπορούν να δώσουν μία ακόμα σπίθα στο ελληνικό κρασί, μπορούν να δώσουν ένα στοιχείο ενθουσιασμού και να το πάνε ένα βήμα παραπέρα. 

''Nothing is ever accomplished by a reasonable man'' George Bernard Shaw

Γιάννης Καρακάσης MW

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages