Το πάθος μου για τη Λημνιώνα (του Χρήστου Ζαφειράκη)
13 March 2016

Του Χρήστου Ζαφειράκη (οινοποιού και ιδιοκτήτη στο Κτήμα Ζαφειράκη)

Η Λημνιώνα που δεν έχει καμία σχέση με το Λημνιό και ας ακούγονται παρόμοια είναι και παλιά αλλά και πολύ νέα ποικιλία ταυτόχρονα. Η παράδοση στην περιοχή μου, τον Τύρναβο, ήθελε να συνοινοποιείται με άλλες 7 ποικιλίες, το Ξινόμαυρο, το Σταυρωτό, το Κρασάτο, το Cinsault, το Μπατίκι, το Κουκούλι και το Κοκκινάδι. 

Όταν πριν από 20 χρόνια ξεκίνησα να ασχολούμαι μαζί της είχα ακούσει ότι ήταν φυτεμένη σε σχεδόν όλη τη Θεσσαλία και κυρίως στον Τύρναβο. Όμως όταν ρώταγα να μου δείξουν αμπέλια με κάμποσα πρέμνα 100% Λημνιώνα, κανείς δεν μπορούσε. Υπήρχαν μόνο ξεχασμένα πρέμνα σε πολύ παλιούς αμπελώνες. Οι παππούδες έλεγαν ότι είχε πολύ χρώμα, μεγάλα τσαμπιά και ότι σάπιζε πολύ εύκολα. Όμως εγώ είδα κάτι που με παρακίνησε να την κυνηγήσω. Έτσι μετά από πολύ προσπάθεια και την βοήθεια του φυτωριούχου Κώστα Μπακασιέτα καταφέραμε να φυτεύσουμε τα πρώτα 10 στρέμματα με 100% Λημνιώνα. Αυτό έγινε το 2001.

Το σταφύλι ωριμάζει όψιμα και είναι εξαιρετικά προσαρμοσμένο στο ξηρό και ζεστό κλίμα της περιοχής. Δυστυχώς η καλλιέργεια εγκαταλείφθηκε μετά την επιδρομή της φυλλοξήρας κυρίως γιατί οι αμπελουργοί αναζητούσαν οικονομική ασφάλεια σε πιο πρώιμες ποικιλίες όπως το Μοσχάτο Αμβούργου. Κανείς δεν είπε ότι η ποικιλία δεν είχε ποιοτικό δυναμικό, απλά το εγχείρημα περιείχε προκλήσεις. Την πίστεψα, την αγάπησα και εκείνη με αντάμειψε με ένα ποιοτικό αποτέλεσμα. Και για να είμαι ειλικρινής μπορεί να πάει ακόμα πιο ψηλά!

Είναι μία ποικιλία που ωριμάζει πολύ αργά, στο τρίτο δεκαήμερο σου Σεπτεμβρίου, με αποτέλεσμα η τελική ποιότητα και εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από το ύψος των βροχοπτώσεων. Κάτι που είναι κλασικό πρόβλημα των ποικιλιών που ωριμάζουν μετά το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Για να αντιμετωπίσεις μία πιθανή τέτοια κατάσταση χρειάζεται πολύ δουλειά, προσοχή και εγρήγορση στο αμπέλι όλη τη χρονιά. Εμείς που είμαστε και οργανικοί, άρα δεν βασιζόμαστε στις εύκολες λύσεις νιώθουμε αυτή την αγωνία πολύ έντονα.

Στην οινοποίηση έβγαλα όλη μου την φιλοσοφία. Να αναδείξω το terroir και την ποικιλία. Όχι απλά να το λέω αλλά να το κάνω 100% ή να προσπαθώ να το προσεγγίσω όσο πιο τίμια μπορώ. Η αλκοολική ζύμωση γίνετε σε ξύλινες  δεξαμενές χωρίς την χρήση επιλεγμένων ζυμών και ενζύμων. Δεν μου αρέσουν οι επεμβάσεις, θέλω να βγάζω καλά κρασιά εφαρμόζοντας παραδοσιακές τεχνικές. Αυτό με εκφράζει, αυτό είναι το πάθος μου και η Λημνιώνα είναι το όχημά μου. Εκχυλίζω το μούστο με τους φλοιούς για 20-25 ημέρες και κάνω τη μηλογαλακτική ζύμωση στο βαρέλι. Τέλος περνάω το κρασί από μεγάλα βαρέλια 1200, 2400 και 3000 λίτρων για να έχω καλύτερη μακροοξυγώνωση και να ανοίξω την παλέτα του κρασιού. Με αυτές τις συνθήκες ωρίμασης εκφράζονται καλύτερα τα ανθικά αρώματα της ποικιλίας και ο πρωτογενής φρουτώδης χαρακτήρας. Γενικά η Λημνιώνα ως χαρακτήρας διαθέτει πολύ κομψότητα. 

Οι παραγόμενοι οίνοι είναι πολύ ιδιαίτεροι αρωματικά. Χαρακτηρίζονται από έντονο ανθικό και βοτανικό χαρακτήρα, λευκό πιπέρι, γλυκόριζα και κόκκινα φρούτα που θυμίζουν κεράσι και ώριμη φράουλα. Στο στόμα το σώμα είναι μέτριο με ικανοποιητική οξύτητα (περίπου 6 γ/λτ) και με πολύ μεγάλη γευστική διάρκεια. Αν θέλαμε να την συγκρίνουμε με κάποια από τις γνωστές ποικιλίες του παγκόσμιου αμπελώνα θα έλεγα ότι είναι πολύ κοντά στο Pinot Noir.

Στόχος μου πια είναι να επενδύσω κι άλλο στην ποικιλία. Τόσο με νέες φυτεύσεις, όσο και στο ερευνητικό κομμάτι που είναι εξίσου σημαντικό. Εδώ και 3 χρόνια προσπαθούμε να απομονώσουμε και να πολλαπλασιάσουμε πρέμνα από την ποικιλία που συγκεντρώσουν τα περισσότερα θετικά στοιχεία τόσο στο σταφύλι όσο και στο κρασί. Σε πρώτη φάση έχουμε απομονώσει 30 με την έρευνα να καταλήγει τελικά σε 5 βιότυπους. Στόχος είναι από τη μια η απομόνωση κλώνων με σκοπό την βελτίωση της ποιότητας και από την άλλη η επιλογή του κατάλληλου κλώνου στο χωράφι που έχουμε σκοπό να φυτεύουμε.

Όμως θα ήθελα να εξερευνήσω τις δυνατότητες της ποικιλίας και στην οινοποίηση, οπότε μπορείτε να περιμένετε μέχρι και Λημνιώνα σε αμφορέα τα επόμενα χρόνια.  

Χρήστος Ζαφειράκης

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages

06 May 2014