Τι θα ήθελα να δω περισσότερο ή και λιγότερο στο Eλληνικό κρασί
21 February 2016

Παρακολουθούσα χθες στην δεκάωρη πτήση Παρίσι - Μινεάπολις το έργο Burnt με έναν σεφ που προσπαθεί να πάρει το τρίτο του αστέρι Michelin. Κάποια στιγμή βρίσκεται σε ένα Burger King και μιλάει στην νέα του -δύο σε ένα- βοηθό και αμόρε για αυτό που πρέπει να αποφύγουν στην γαστρονομία. Και αναφέρεται στo ότι ένας σεφ θα πρέπει να επιδιώκει την σταθερότητα της εμπειρίας και όχι την σταθερότητα της γεύσης. Αχά αναφώνησα βρίσκοντας το θέμα που έψαχνα καιρό για το ελληνικό κρασί.

Tι θα ήθελα να δω λοιπόν περισσότερο ή και λιγότερο στο ελληνικό κρασί;

Λιγότερη σταθερότητα στη γεύση

Σε παρόμοια μήκη κύματος κυμαίνονται και αρκετά ελληνικά οινοποιεία, που παράγουν ένα προϊόν με την ίδια γευστική συνταγή κάθε χρόνο. Και μάλιστα φαίνεται να επιδιώκουν μην χαλάσει καθ' οιονδήποτε τρόπο γιατί αν συμβεί αυτό, υποστηρίζουν ότι ο καταναλωτής θα τους φύγει. Αυτός είναι όμως ο καταναλωτής του Burger King που αν αυτόν έχουμε στοχεύσει (και στις διεθνείς αγορές) τότε I rest my case....Αν όμως δεν τον θέλουμε και μιλάμε για κάποιον, ίσως πιο απαιτητικό, θα πρέπει να του δώσουμε διαφορετικότητα με έμφαση στην συνολική εμπειρία! 

Έχω την εντύπωση ότι σε αυτό το σημείο που βρίσκεται το ελληνικό κρασί πολλοί οινοποιοί έχουν επαναπαυθεί στην σταθερά καλή - δεν αντιλέγω - συνταγή ενός λευκού ή κόκκινου βασικού συνήθως κρασιού που τους δίνει την ρευστότητα που χρειάζονται. Αναρωτιέμαι όμως μέχρι πότε αυτή η τακτική θα τους εξασφαλίζει....

Περισσότερη πρωτοτυπία τόσο στην ετικέτα όσο και στα μηνύματα που περνάει

Το ελληνικό κρασί θα πρέπει να γίνει ελκυστικό στο λεγόμενο packaging (φιάλη, ετικέτα εμπρόσθια/οπίσθια, πώμα, καψύλιο) και είναι σαφές ότι βρίσκεται πολλά χρόνια πίσω με λίγες αξιόλογες προσπάθειες να ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες στο γάλα και να διαθέτουν ολοκληρωμένο brand image. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι το Κτήμα Άλφα και από κοντά το εξαιρετικό rebranding του κτήματος Μανουσάκη/Νόστος. Βλέπω ακόμα ετικέτες απλά της μόδας χωρίς να έχουν απλότητα και καθαρότητα μηνυμάτων, χωρίς να βγάζουν μία ζεστασιά που μιλάει στην ψυχή.

Με προβληματίζουν επίσης συχνά τα περισσότερο μαρκετινίστικα μηνύματα που γράφονται στην εμπρόσθια ετικέτα για να κάνουν περισσότερο εντύπωση. Θα το εξηγήσω αναλυτικά σε επόμενο post, αλλά κρατήστε ότι το Unfiltered σε κόκκινο παλαίωσης και το Wild Yeast/Wild Ferment (γενικά αλλά και ειδικά σε κρασιά που δεν είναι φρέσκα) δεν λένε κάτι το ουσιαστικό, δεν κάνουν κάποιο statement. Το Old Vines (Παλαιά Κλήματα) από την άλλη έχει κάτι να πει αλλά πρώτον πρέπει να ορισθεί με κάποιον τρόπο και δεύτερον αφορά premium προϊόντα, δηλαδή δεν έχει έννοια να βγάλεις ένα κρασί στα 8 ευρώ σαν Old Vines Κακοτρύγη.

Λιγότερο βαρέλι στα κόκκινα

Βλέπω ακόμα οινοποιεία που πιστεύουν ότι ένα κρασί στα 20 ευρώ θέλει 100% νέο βαρέλι και μεγάλη εκχύλιση. Και θλίβομαι από το αποτέλεσμα, κρασιά με βανίλια, απουσία φρέσκου φρούτου και καμία απόλαυση στο κρασί. Να διευκρινίσω ότι δεν έχω πρόβλημα με το βαρέλι γενικά, αλλά με την χρήση του! Θέλεις δηλαδή 100% νέο βαρέλι; Κανένα πρόβλημα αλλά πρέπει να είσαι μαέστρος να το ενσωματώσεις με το φρούτο. 

Περισσότερη ειλικρίνεια

Κρασί με ετικέτα που σου δίνει τν εντύπωση ότι κάνει 60 ευρώ γιατί έχει επάνω ''τα πάντα όλα'' κοστίζει 20 και κρασί με ετικέτα και φιάλη που φωνάζει 15 ευρώ κοστίζει 7. Το εξηγώ γιατί ίσως όλοι να μην μπορούν να το καταλάβουν. Ότι έχει μέσα η φιάλη πρέπει να έχει και απέξω, πάντα στην σωστή τιμή. Τo overpackaging σε χαμηλότερη τιμή μπορεί να ερμηνευθεί ως παραπλάνηση του καταναλωτή πλασάροντας του ένα προϊόν πιο πρεστίζ σε καλύτερη τιμή.

Λιγότερο ώριμο φρούτο στα κόκκινα κρασιά

Αυτό δένει τέλεια με το βαρέλι που ανέφερα παραπάνω. Το υπερώριμο φρούτο καλά κρατεί φανερώνοντας ότι στο αμπέλι χρειάζεται πάρα πολύ δουλειά ειδικά για τις κόκκινες ποικιλίες με ζητούμενο να πάρεις περισσότερο άρωμα και γεύσεις σε χαμηλότερα επίπεδα ωρίμασης φρούτου. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτά τα κρασιά δεν έχουν πολύ τύχη στις διεθνείς αγορές γιατί τους λείπει η ισορροπία και η επιθυμητή φινέτσα. Είμαι σίγουρος ότι με 2-3 απλές κινήσεις θα μπορούσαν να παραχθούν πιο ολοκληρωμένα, όχι τόσο βαριά, πραγματικά απολαυστικά κρασιά. 

Γιάννης Καρακάσης MW

RELATED POSTS
16 January 2013
Η οικονομική αναταραχή στην Ελλάδα έχει πείσει τους Έλληνες οινοπαραγωγούς ότι θα πρέπει να επικεντρωθούν στις εξαγωγές. Αυτό που προσφέρουν στην παγκόσμια αγορά είναι ένα εύρος καλοφτιαγμένων, οικονομικά προσιτών κρασιών, ...
16 January 2013
Το κρασί Tokaji είναι από τους πιο φημισμένους επιδόρπιους οίνους στον κόσμο, με την παραγωγή του να επικεντρώνεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ουγγαρίας, την περιοχή Tokaj-Hegyalja. Θρύλοι συχνά συνοδεύουν την ...
16 January 2013
Το Chardonnay είναι μια ποικιλία που όταν παράγεται από λιγότερο φημισμένες περιοχές, έχει την δυνατότητα να είναι και συναρπαστικό και λιγότερο ακριβό, πάντα συγκριτικά με κρασιά από τη Βουργουνδία ή ...

VIDEOS

07 May 2016
Ένα από τα πιο συνηθισμένα ελαττώματα του κρασιού είναι η οσμή φελλού (φελλομένο κρασί ή μπουσονέ). Τι είναι και πως γίνεται αντιληπτό; O Γιάννης Καρακάσης MW απαντά μέσα από τη ...

Pages